ROK ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU 2026
W związku z 800. rocznicą śmierci św. Franciszka z Asyżu
Ojciec Święty ogłosił szczególny Rok Jubileuszowy
z możliwością uzyskania ODPUSTU ZUPEŁNEGO.
ODPUST MOŻNA UZYSKAĆ:
• dla siebie lub za zmarłych
WARUNKI:
• spowiedź sakramentalna
• Komunia Święta
• modlitwa w intencjach Ojca Świętego
• pielgrzymka do kościoła franciszkańskiego
lub miejsca związanego ze św. Franciszkiem
• odmówienie: Ojcze nasz, Wierzę w Boga,
wezwania do NMP, św. Franciszka z Asyżu, św. Klary i wszystkich Świętych Rodziny Franciszkańskiej
Rok Jubileuszowy trwa:
10.01.2026 – 10.01.2027
List Ojca Świętego Leona XIV
do Ministrów Generalnych Konferencji Rodziny Franciszkańskiej z okazji otwarcia VIII Centenarium śmierci świętego Franciszka z Asyżu 10.01.2026
Do Ministrów Generalnych
Konferencji Rodziny Franciszkańskiej**
„Nasza siostra śmierć” – wołał święty Franciszek 3 października 1226 roku w Porcjunkuli, gdy wychodził jej naprzeciw jak człowiek wreszcie pojednany. Minęło osiem stuleci od śmierci Biedaczyny z Asyżu, który wyrył wyrazistymi znakami słowo zbawienia Chrystusa w sercach ludzi swojej epoki.
Wspominając znaczącą rocznicę VIII Centenarium jego Transitus, pragnę duchowo zjednoczyć się z całą Rodziną Franciszkańską oraz z wszystkimi, którzy wezmą udział w uroczystościach upamiętniających, żywiąc nadzieję, że orędzie pokoju znajdzie głęboki oddźwięk we współczesnym życiu Kościoła i społeczeństwa.
Na początku swojej drogi ewangelicznej usłyszał wezwanie: „Pan objawił mi, że mamy pozdrawiać w ten sposób: ‘Niech Pan obdarzy cię pokojem’” [1]. Tymi prostymi słowami przekazuje swoim Braciom i każdemu wierzącemu wewnętrzne zdumienie, jakie Ewangelia wniosła w jego życie: pokój jest sumą wszystkich dóbr Bożych, darem zstępującym z wysoka. Jakże byłoby złudne sądzić, że można go zbudować wyłącznie ludzkimi siłami! A jednak jest to dar czynny, który trzeba przyjąć i którym należy żyć każdego dnia [2].
Jest to to samo pozdrowienie, którym w wieczór Paschy Zmartwychwstały Pan zwraca się do swoich uczniów, przestraszonych i zamkniętych w wieczerniku: „Pokój wam” [3]. Nie jest to grzecznościowa formuła, lecz pewne ogłoszenie zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Jak głos aniołów w noc Bożego Narodzenia – „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania” [4] – tak pokój, który głosi Seraficki Ojciec, jest tym samym pokojem, który sam Chrystus rozbrzmiewać kazał między niebem a ziemią.
W tej epoce, naznaczonej licznymi wojnami zdającymi się nie mieć końca, wewnętrznymi i społecznymi podziałami rodzącymi nieufność i lęk, on nadal przemawia. Nie dlatego, że proponuje rozwiązania techniczne, lecz dlatego, że jego życie wskazuje autentyczne źródło pokoju.
Franciszkańska wizja pokoju nie ogranicza się do relacji między ludźmi, lecz obejmuje całe stworzenie. Franciszek, który nazywa słońce „bratem”, a księżyc „siostrą”, który w każdej istocie stworzonej rozpoznaje odbicie Bożego piękna, przypomina nam, że pokój powinien rozciągać się na całą rodzinę stworzenia. Ta intuicja rozbrzmiewa dziś ze szczególną pilnością, gdy wspólny dom jest zagrożony i jęczy pod ciężarem eksploatacji. Pokój z Bogiem, pokój między ludźmi oraz pokój ze stworzeniem są nierozdzielnymi wymiarami jednego wezwania do powszechnego pojednania.
Drodzy Bracia, niech przykład i duchowe dziedzictwo tego Świętego, mocnego w wierze, niezłomnego w nadziei i żarliwego w czynnej miłości wobec bliźniego, rozbudzą we wszystkich znaczenie ufności w Panu, oddania się życiu wiernemu Ewangelii, przyjmowania i rozjaśniania wiarą oraz modlitwą każdej okoliczności i każdego działania ludzkiego życia.
W tym Roku łaski pragnę przekazać wam modlitwę, aby święty Franciszek z Asyżu nadal wlewał w nas wszystkich doskonałą radość i zgodę:
Święty Franciszku, bracie nasz,
ty, który osiemset lat temu wychodziłeś naprzeciw siostrze śmierci jak człowiek pojednany, wstawiaj się za nami u Pana.
Ty, który w Ukrzyżowanym z San Damiano
rozpoznałeś prawdziwy pokój,
naucz nas szukać w Nim źródła wszelkiego pojednania,
które burzy każdy mur.
Ty, który nieuzbrojony
przeszedłeś przez linie wojny
i niezrozumienia,
obdarz nas odwagą budowania mostów
tam, gdzie świat wznosi granice.
W tym czasie dotkniętym konfliktami i podziałami
wstawiaj się, abyśmy stali się ludźmi pokoju:
nieuzbrojonymi i rozbrajającymi świadkami
pokoju, który pochodzi od Chrystusa.
Amen.
Z takimi uczuciami wyrażam gorące życzenia dobra, w szczególności dla was wszystkich, którzy podążacie za charyzmatem Biedaczyny z Asyżu, oraz dla tych, którzy na różne sposoby będą wspominać rocznicę jego dies natalis, a z serca udzielam upragnionego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Z Watykanu, 7 stycznia 2026 roku
LEON PP. XIV
- Testament, 23.
- Por. Papież Leon XIV, Przemówienie do Korpusu Dyplomatycznego, 16 maja 2025 r.
- J 20,19.
- Łk 2,14.
Lettera del Santo Padre Leone XIV ai Ministri Generali della Conferenza della Famiglia Francescana in occasione dell’apertura dell’ VIII Centenario della morte di San Francesco d’Assisi, 10.01.2026
Ai Ministri Generali
della Conferenza della Famiglia Francescana
«Nostra sorella morte», esclamava San Francesco il 3 ottobre 1226 alla Porziuncola, mentre le andava incontro come un uomo finalmente pacificato. Sono trascorsi otto secoli dalla morte del Poverello d’Assisi che ha scritto a caratteri incisivi la parola di salvezza di Cristo nei cuori degli uomini del suo tempo.
Nel ricordare la significativa ricorrenza dell’VIII Centenario del suo Transito, desidero unirmi spiritualmente all’intera Famiglia Francescana e a quanti prenderanno parte alle manifestazioni commemorative, auspicando che il messaggio di pace possa trovare eco profonda nell’oggi della Chiesa e della società.
All’inizio della sua vita evangelica, aveva ascoltato una chiamata: «Il Signore mi rivelò che dicessimo questo saluto: “Il Signore ti dia pace”»[1]. Con queste parole essenziali, consegna ai suoi Frati e a ogni credente lo stupore interiore che il Vangelo aveva portato nella sua esistenza: la pace è la somma di tutti i beni di Dio, un dono che scende dall’Alto. Che illusione sarebbe pensare di costruirla con le sole forze umane! E tuttavia è un dono attivo, da accogliere e vivere ogni giorno[2].
È lo stesso saluto che la sera di Pasqua il Signore risorto rivolge ai suoi discepoli, spaventati e chiusi nel cenacolo: «Pace a voi»[3]. Non è una formula di cortesia, ma l’annuncio certo della vittoria di Cristo sulla morte. Come la voce degli Angeli nella notte di Natale – «Gloria a Dio nel più alto dei cieli e sulla terra pace agli uomini che egli ama»[4] – così la pace che il Padre Serafico annuncia è quella che Cristo stesso ha fatto risuonare fra cielo e terra.
In quest’epoca, segnata da tante guerre che sembrano interminabili, da divisioni interiori e sociali che creano sfiducia e paura, egli continua a parlare. Non perché offra soluzioni tecniche, ma perché la sua vita indica la sorgente autentica della pace.
La visione francescana della pace non si limita alle relazioni tra gli esseri umani, ma abbraccia l’intero creato. Francesco, che chiama il sole «fratello» e la luna «sorella», che riconosce in ogni creatura un riflesso della bellezza divina, ci ricorda che la pace deve estendersi a tutta la famiglia del Creato. Tale intuizione risuona con particolare urgenza nel nostro tempo, quando la casa comune è minacciata e geme sotto lo sfruttamento. La pace con Dio, la pace tra gli uomini e con il Creato sono dimensioni inseparabili di un’unica chiamata alla riconciliazione universale.
Cari fratelli, possa l’esempio e l’eredità spirituale di questo Santo, forte nella fede, fermo nella speranza e ardente nella carità operosa verso il prossimo, suscitare in tutti l’importanza di confidare nel Signore, di spendersi in una esistenza fedele al Vangelo, di accettare e illuminare con la fede e con la preghiera ogni circostanza e azione della vita.
In questo Anno di grazia, desidero consegnarvi una preghiera affinché San Francesco d’Assisi continui a infondere in tutti noi la perfetta letizia e la concordia:
San Francesco, fratello nostro, tu che ottocento anni or sono
andavi incontro a sorella morte come un uomo pacificato,
intercedi per noi presso il Signore.
Tu nel Crocifisso di San Damiano hai riconosciuto la pace vera,
insegnaci a cercare in Lui la sorgente di ogni riconciliazione
che abbatte ogni muro.
Tu che, disarmato, hai attraversato le linee di guerra
e di incomprensione,
donaci il coraggio di costruire ponti
dove il mondo erige confini,
In questo tempo afflitto da conflitti e divisioni,
intercedi perché diventiamo operatori di pace:
testimoni disarmati e disarmanti della pace che viene da Cristo.
Amen
Con tali sentimenti, esprimo fervidi voti di bene specialmente per tutti voi che seguite il carisma del Poverello d’Assisi e per quanti ne ricorderanno in diversi modi la ricorrenza del dies natalis, mentre di cuore invio la desiderata Benedizione Apostolica.
Dal Vaticano, 7 gennaio 2026
LEO PP. XIV
[1] Testamento 23.
[2] Cfr. Papa Leone XIV, Discorso al Corpo Diplomatico, 16 maggio 2025.
